Przejdź do głównej zawartości

Posturodzinowo

Przedwczoraj świętowałam swoje urodziny. OK, w tym przypadku "świętowałam" to zdecydowanie za dużo powiedziane, biorąc pod uwagę fakt, że to był czwartek, a czwartek to dla mnie najbardziej morderczy dzień tygodnia. Dlaczego? Dlatego, że przez zajęciowe combo siedzę w instytucie od rana do 18 bez przerwy. No ale nie o tym miało być. Pamiętam ten dzień z poprzedniego roku. Było smutno, niepewnie i samotnie. W tym roku zupełnie inaczej - może też dzięki zabieganiu na uczelni właśnie ;) A wszystko zaczęło się od "gróźb" śpiewania Happy Birthday na seminarium :D Tak, zdecydowanie było cieplej, radośniej i jakoś tak bardziej rodzinnie niż rok temu. Dzień był wypełniony śmiechem, ściskaniem, życzeniami i szczęściem, zarówno na uczelni jak i w domu. Była też pewna romantyczna niespodzianka od Skarba, który baardzo mile mnie zaskoczył :) Kolejny raz :) Teraz biję się w klatę i żałuję, że ośmieliłam się myśleć, że zapomniał... 
Jak już wcześniej napisałam, nie było żadnego wielkiego świętowania, po 18 skończyłam zajęcia, a jako że piątek miałam wyjątkowo wolny, pojechałam do domu prosto z uczelni. W biegu jeszcze zdążyłam kupić prezent na urodziny mojej chrześnicy, która jutro będzie obchodzić swoje święto. W domu byłam ok. 20 i miło spędziłam czas z rodzinką. Chociaż tutaj muszę przyznać, że siedziałam trochę jak na szpilkach, bo wiedziałam, że w pokoju czekała nierozpakowana przesyłka z Finlandii :D Jednak dobrze było spędzić z bliskimi chociaż te dwie godzinki, pośmiać się, powspominać i porozmawiać. Wtedy uderzyło mnie jak bardzo wszyscy jesteśmy zabiegani i jak dawno nie było okazji, żeby po prostu usiąść, pobyć ze sobą i spokojnie napić się herbaty.
Á propos herbaty... Właśnie z takim rozkochanym zaparzaczem będę spędzać zimowe wieczory :) Co ciekawe, ostatnio wspomniałam Skarbowi o wspaniałej mieszance białej i zielonej herbaty z dodatkiem aloesu i kwiatu bławatka, którą namiętnie piję. K. zaczął wypytywać, czy dobre są takie połączenia, czy to zdrowe, czy to lubię itp. Dopiero przedwczoraj przyznał, że zadawał tyle pytań o tą herbatę, bo kilka dni przed naszą rozmową kupił właśnie taką podobną mieszankę :D Czasem mnie to przeraża, ale my naprawdę czytamy sobie w myślach. W każdym razie mieszanka Talven Taika, co znaczy 'zimowa magia', smakuje i pachnie naprawdę... magicznie! Do tego taka herbata naprawdę jest zdrowa ;)
Teraz już kończę, najwyższa pora na posprzątanie po kolacji i domowe SPA! W końcu przybył mi kolejny rok w metryce, więc nie mogę się zaniedbywać i muszę regularnie pielęgnować się także od zewnątrz! ;)

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

PAESE | Puder ryżowy

Dzisiejsza recenzja nie powinna być niespodzianką dla tych, którzy śledzą profil bloga na Facebooku , ponieważ została tam zapowiedziana już kilka dni temu. Słowa dotrzymałam i pod lupę biorę puder ryżowy marki PAESE. Co to takiego i jak się u mnie sprawdził? Czytajcie a się dowiecie :)

Jesienna chandra? Nie, dziękuję!

Jak pisałam w poprzednim poście, w ostatnim czasie do Finlandii zawitała mroczniejsza wersja jesieni. I jeżeli narzekacie na jesienną pluchę, której doświadczacie w Polsce, zapraszam do Finlandii teraz, kiedy jest tak ciemno, że światła uliczne świecą do południa, a po południu są ponownie włączane już między 14 a 15, śniegu który trochę rozjaśniłby świat jeszcze nie ma, temperatura oscyluje w okolicach 0-5°C, a z nieba bezustannie siąpi deszcz. Lub, tak jak dziś, deszcz ze śniegiem. Z pewnością po takiej wycieczce spojrzelibyście łagodniejszym okiem na Polską pluchę ;) Narzekam? Może troszeczkę, chciałam Wam jednak tym opisem nieco zobrazować jak wygląda tegoroczna końcówka listopada na północy. Nic dziwnego, że w krajach nordyckich, szczególnie w Finlandii, problem samobójstw jest ogromny, a osób, które zdecydowały się targnąć na swoje życie jest tyle ile ofiar wypadków drogowych. Jak więc sobie z tym radzę i jakie działania prewencyjne przed jesienną chandrą podejmuję? Oczywiście, ...

Pisanie pracy magisterskiej, czyli od euforii po depresję w 5 minut

Uff! Ostatni post na blogu pojawił się 30go kwietnia. Ci, którzy uważnie czytają bloga wiedzą, że właśnie kończę ostatni semestr studiów magisterskich i, mimo że zajęć mam już niewiele, łatwo przypuszczać, że pisanie pracy pochłonęło mnie całkowicie. Promotor trafił mi się niemożliwie wymagający, nawet przypisy mają mieć dopieszczony każdy przecinek i kropkę. Ale to dobrze, nie narzekam. Wychodzę z założenia, że lepiej trafić na Promotora Perfekcjonistę, któremu zależy na jakości pracy, a nie Promotora Olewacza, z którym cokolwiek ciężko ustalić, łącznie z terminem obrony. Mimo wszystko, po drodze dopadło mnie kilka kryzysów, z czego najpoważniejszy pojawił się na przełomie kwietnia i maja, kiedy myślałam, że naprawdę nie wyrobię się czasowo i obronę będę musiała przesunąć na wrzesień. A to dlatego, że wg ustaleń promotor chciał od nas 14 stron co dwa tygodnie, co niestety nijak przekładało się na mój dosyć obszerny temat i w rezultacie nawet wysyłając mu oczekiwaną liczbę stron kilka...